Werkloos zijn houdt in dat je de hele dag thuis zit, en die dag kan dus niet bijster interessant zijn. Je neemt de vacaturesites eens door, stuurt af en toe eens een mailtje, gaat naar de winkel voor brood en water, en de rest van de dag doe je waar je zin in hebt. Feit is dat al die dingen waar je zin in hebt sneller gedaan zijn dan gedacht. Het kan vergeleken worden met de leegte na de examens. Zoveel te doen tijdens die rotdingen, maar eenmaal ze voorbij zijn, slaat de verveling toe.

Om de verveling tegen te gaan, stort ik me op enkele prachtseries van HBO — The Wire, Dexter, en sinds kort ook Six Feet Under. The Wire gaat al mee sinds de dag dat men besloot het eerste seizoen uit te lenen in de bibliotheek van Lommel. Vader haalde ze in huis, dochter keek met plezier mee. Het eerste seizoen is de max. A solid case, over één bepaald iets, afgesloten en gedaan. Of toch ongeveer. Ik geef toe dat het een aantal afleveringen heeft geduurd eer ik overtuigd was van de kwaliteit van de serie, maar The Wire kan men al bijna niet meer overtreffen. Of dat dacht ik tenminste.

Want toen kwam Dexter, en Dexter is de max. Nog de maxer dan The Wire, geloof me. De eerste aflevering wist me meteen te overtuigen — dit smaakt naar meer. Het is ongelooflijk hoe je op den duur zit te supporteren voor een seriemoordenaar en bijna roept van: “Kill him, Dexter!”

Six Feet Under is voor mij nog vers materiaal. Ik ben amper aan het eerste seizoen begonnen, dus veel kan ik er nog niet over zeggen. Ik heb me naar de tweede aflevering moeten sleuren, maar nu kijk ik met plezier. Het concept is wel leuk, want wie maakt er nu een serie over een familie die een begrafenisonderneming runt?

En neen, ik lig niet heelder dagen voor de lichtbak in mijn pyjama.
Ik doe dat enkel ’s avonds, zoals de brave mensen dat doen.